Ontdekken

“Ik doe alleen wat ik zelf wil” (deel 1)

We spreken af met beeldend kunstenaar Frank E Hollywood. Zijn favoriete hang-out, Coffee Company aan het Waterlooplein te Amsterdam, zit vol. Frank is te laat. “Typisch zo’n kunstenaar”, denk je dan. “Stigma’s, dat zijn het”, zegt Frank. “Ik kom niet altijd te laat.” We strijken neer bij een koffietentje dat vroeger een bakkerij was. Frank spreekt in geuren en kleuren over de beste bakker van Amsterdam. Nu heeft het gebouw een andere eigenaar en serveren ze minstens twintig verschillende taarten. “Eet jij die cake nog op?” vraagt hij. De smaak doet hem denken aan de cakes die zijn moeder vroeger bakte.

 

Over vroeger gesproken, wanneer besloot je kunst te gaan maken?
“Zo wil ik dat niet noemen, daar heb je die stigma’s weer. Het is niet iets dat je ineens beslist. Er is wel een ‘praktisch’ moment geweest dat ik besloot om te gaan doen wat ik altijd al wilde doen, namelijk mooie dingen maken. Dit was op de ochtend dat ik moest beginnen aan een nieuwe kantoorbaan. Ineens kreeg ik het Spaans benauwd van het idee dat ik elke dag hetzelfde moest gaan doen.”

 

 

Amerika was awesome, dat is nu wel anders.

 

Je werk en naam [Hollywood en pop art] refereren ook aan grootsheid, namelijk de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Hoe vertaalt zich dat volgens jou naar de moderne Nederlandse consumptiemaatschappij?
“Ik gebruik felle kleuren die teruggrijpen naar de jaren 80 en de trends die toen zijn overgewaaid naar Nederland. Het is de nostalgie van de dertigers van nu. Ik koester hele warme gevoelens voor alles wat met die periode te maken heeft.”

Bedoel je The American Dream?
“Ja. The American Dream bestond toen nog en bracht een positief gevoel teweeg, Amerika was awesome, dat is nu wel anders. Consumer criticism, of anti-consumerism, is een westers gegeven, niet alleen Amerikaans. Het vindt zijn oorsprong wel in Amerika, maar die zaken zijn hier net zo relevant als elders in de westerse wereld. Door mijn kunst laat ik zien dat deze concepten in alle lagen en door de geschiedenis van de westerse maatschappij heen werkzaam zijn.”

 

“Ik doe alleen wat ik zelf wil”

 

Denk je dat je kunst een helende werking heeft en mensen aan het denken zet?
“Waarom zou het geen helende werking op mensen kunnen hebben? Als je er een fijn gevoel bij krijgt… Laatst zag ik een retweet van een vrouw die een ironisch werk van me [Kim Kardashian in Aleppo, red.] als profielfoto wilde gebruiken. Ik dacht: “Fine.” Ze had een bijzondere voor- en achternaam, dus ik klikte op haar profiel en zag dat ze waarschijnlijk ziek was. Ik wist de context en haar invloed niet, maar wat ik eruit kon lezen was: “We adoreren mensen en zetten ze op een voetstuk. Ondertussen gebeuren er vreselijke dingen en doen we alsof we dat heel belangrijk vinden, maar wat is nou écht belangrijk?”

Hoe heb je die waardering voor je werk gekregen?
“Anderen bepalen of mijn schilderijen aan hun norm voldoen. Een voorbeeld: als ik mezelf ga associëren met merken of middelen die in een bepaald segment zitten, zet ik mezelf op een bepaalde manier in de markt en willen sommige galeries en verzamelaars je niet meer hebben. Zeker in het begin pakte ik alles aan wat op mijn pad kwam.”

Beperkt je dat niet in je artistieke vrijheid?
“Jawel, tot op zekere hoogte. Wanneer je zo groot bent als Jeff Koons komt de waardering vanzelf, maar ik moet hard werken om te laten zien wat mijn werk waard is.”

 

“Helaas associëren mensen performance art al snel met een debiel die met een paar emmers verf tegen een muur aanrijdt”

 

Waar ligt je grens?
“Ik doe alleen wat ik zelf wil. En ik werk alleen samen als ik echt in een project geloof.”

Tegen welke grote opdrachtgever heb je weleens ‘nee’ gezegd en waarom?
“Ooit vroeg een luxe stofzuigermerk me om een samenwerking, maar ik heb echt niets met stofzuigers. Daar zeg ik dus ‘nee’ tegen. Ik moet er echt in geloven.”

Is dat de enige reden waarom je een opdracht afslaat?
“Nee, ik moet ook rekening houden met waar ik mijn naam aan verbind. Als ik alles wat er op me af komt maar zou aanpakken, heeft dat invloed op m’n imago. Zo vind ik performance art bijvoorbeeld supergaaf. Helaas associëren mensen die kunstvorm al snel met een debiel die met een paar emmers verf tegen een muur aanrijdt, en is het daarom in hun ogen geen subsidie waard. En dat terwijl performance art heel bijzonder kan zijn, maar ook debiel, dus. Dat maakt keuzes maken soms wel lastig.”

Frank E Hollywood ontwierp in samenwerking met condoommerk Safe een condoomhoesje voor stichting Orange Babies. Het condoom kost €1 – de gehele opbrengst gaat naar stichting Orange Babies!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ben je een robot? *