Net 19 geworden en al drie keer veroordeeld. Tja, ik had dat zogenaamde fatsoenlijke pad blijkbaar al vrij vroeg verlaten. De meeste ouders zouden waarschijnlijk na dat gedoe met de overval bij het tankstation gewoon opgegeven hebben. Jeugdzorg, taakstraffen, het hele pakket. Maar mijn ouders wilden maar niet inzien dat er niets meer te redden viel. Hun dochter zou nooit het brave dorpsmeisje worden dat ze graag naar de buren stuurden om het gras te maaien.
Dus stuurden ze me in plaats daarvan naar een maatschappelijk werkster, en elke donderdag van 17:30 tot 18:30 uur moest ik die ongemakkelijke gesprekken uitzitten. Die vragen waren echt om te kotsen, maar zolang ik één keer per week naar haar ging, bespaarden mijn ouders me voorlopig het bezoek aan een psycholoog. Op z’n minst tijdelijk, totdat ik een opleidingsplek had gevonden en wist naar welke stad ik zou verhuizen. Hoofdzaak: weg van hier. Nooit meer in een dorp wonen, dat was het plan. Mijn reputatie hier was toch al naar de klote.
Mevrouw Schmidt
Ik moet zeggen: die goeie mevrouw Schmidt zag écht goed uit, was misschien midden twintig, en ik had al vaker gedacht: als ik ooit in mijn leven een andere vrouw zou ne**ken, dan háár! Dat Schmidt heet was, regelmatig overduidelijk geen BH droeg en ik me soms afvroeg hoe ze zou smaken, dat wisten mijn ouders natuurlijk niet. Ze wisten ook niet waar die gesprekken werkelijk over gingen. Discretie enzo – thuis vertelde ik weinig. Als ze het wél hadden geweten, zou ik nu voor 150% bij de psycholoog zitten. Voor mijn superconservatieve ouders was de gedachte dat ik seks had of eraan dacht waarschijnlijk erger dan wanneer ik een bank had beroofd.
Mevrouw Schmidt was absoluut geen professional – misschien studente of zo – maar in elk geval onervaren. Ze bleef ondanks mijn rottige houding altijd vriendelijk en professioneel, maar leek soms oprecht geschokt door mijn denkbeelden. Ze was niet veel ouder dan ik, dus nam ik haar ook maar half serieus als levensadviseur. Wat wist zij nou van mijn problemen? Niets!
Maar eerlijk: als je haar een beetje had opgetut, had ik haar zó mee kunnen nemen naar een feestje – en daarna mee naar huis. Ik genoot van het spelletje dat we elke donderdag speelden: als ik haar heel lang in de ogen keek, raakte ze soms van haar stuk en begon te stotteren. Ik hield ervan om te provoceren.
Een heel bijzonder gesprek
Afgelopen donderdag hadden we voor het eerst een gesprek over hoe het ging met mijn sollicitaties. Ik legde haar uit waarom ik geen zin had in de banen die zíj had uitgezocht en dat ze zich er zelf maar op mocht solliciteren. Toen werd ze echt iets feller en sprak ze me strenger aan dan anders. Dat maakte mij woedend, dus sprong ik op.
“Wat weet u eigenlijk van mijn leven of wat ik wel of niet zou moeten doen, hè?!”, schreeuwde ik.
Opeens stond zij ook op, leunde over de tafel en wees met haar vinger naar me.
“Als je denkt dat je zo tegen me kunt praten…”, begon ze. “Beter ga je heel gauw zitten en…”
“EN WAT?!”, viel ik haar in de rede. Ze klemde haar vingers om de tafel, keek me recht in de ogen en haalde diep adem. We hingen allebei over de tafel, onze gezichten maar een paar centimeter van elkaar. Ze wilde net een nieuwe zin beginnen, maar zover kwam ze niet.
Ik legde namelijk mijn wijsvinger op haar lippen – en was zelf verbaasd dat zij zo verbaasd was dat ze niet eens terugdeinsde.
“Lik me dan toch, mevrouw Schmidt”, fluisterde ik haar toe, en ze opende met stomme verbazing haar mond.
En toen? Tja. Ik kuste haar. Ze liet het toe. Boos en gretig vlogen we op elkaar af. We kleedden elkaar haastig uit, zij trok mij over tafel en duwde me plat op mijn rug. Wat zal ik zeggen? Ze likte me werkelijk – en terwijl ik me nog afvroeg of er niemand anders op kantoor was die dit lawaai kon horen, schoof ze haar tong vaardig tussen mijn lippen.
Tegelijkertijd duwde ze twee vingers in me en krulde ze zo dat ze precies op mijn G-spot drukten. Ik greep haar bij haar haar en duwde mijn heupen naar haar toe. Haar opgestapelde woede leek ze compleet los te laten door me te vingeren als een sloophamer. Het duurde maar één of twee minuten tot ik klaarkwam – en het hele kantoor onderspoot. Ik kwam over de sollicitatiepapieren, de ordners, het tapijt en haar gezicht.
Toen kroop ze boven op me op tafel, schoof zich als een schaar tussen mijn benen en begon zich tegen me aan te wrijven. Mijn heupen bewogen vanzelf mee. Onze nattigheid gleed tegen elkaar, in elkaar, met elkaar, totdat we samen klaarkwamen.
WHAT THE…?!
Ik schrok overeind in bed en voelde mijn orgasme langzaam wegzakken. Wat de hel was dit? Had ik serieus net een natte droom gehad… met mevrouw Schmidt? Ik liet me uitgeput terug in het kussen vallen en liet mijn hand in mijn onderbroek glijden. Helemaal nat.
Ik keek op mijn telefoon. Het was vandaag donderdag. Ik dacht aan mevrouw Schmidt en haar schattige kuiltjes wanneer ze verlegen glimlachte en stotterde. Misschien moest ik vandaag eens proberen een beetje aardig tegen haar te doen.
Op de een of andere manier had ik nu ineens héél veel zin in ons gesprek.
