Het kerstfeest op mijn werk is elk jaar hét evenement. De Berlijnse loft is extravagant versierd en zit vol met die typische vibes die je alleen in deze stad vindt. Tussen kunstzinnige lichtinstallaties, bijzondere drankjes en de geur van kaneel en dennen vieren we uitbundig feest. De gasten – een mix van creatieve geesten, digital nomads en een paar CEO-types – flaneren in stijlvolle outfits, trendy maar toch nonchalant.
Iedereen lijkt in feeststemming, maar voor mij draait de avond maar om één persoon: Lukas. Hij staat aan de andere kant van de ruimte, verdiept in een gesprek met een collega. Hij heeft die magnetische uitstraling die me steeds weer aantrekt, of ik het nou wil of niet. Lukas is charmant en knap, met zijn donkere haar en die ogen die me altijd het gevoel geven dat hij mijn diepste gedachten kan lezen.
De afgelopen weken hebben we samen aan een groot marketingproject gewerkt en de werkdruk was enorm. Vaak zaten we tot laat in de nacht op kantoor. De lange dagen hebben niet alleen ons privéleven overhoop gegooid, maar ook mijn grenzen verschoven. Steeds vaker vroeg ik me af hoe lang het nog zou duren voordat die spanning, die nabijheid, die stille verlangens tussen ons… zouden doorbreken.
Hij heeft een vriendin, ja, maar dat maakte de heimelijke blikken en intense gesprekken alleen maar gevaarlijker.
En vandaag voelt alles nóg dichterbij. Mijn zwarte, strakke jurk lijkt zijn aandacht als een magneet aan te trekken en ik merk dat mijn gedachten steeds afdwalen naar plekken waar ze niet zouden moeten zijn. Ik drink mijn glühwein in één teug leeg en haal diep adem.
Anna?, hoor ik plotseling een diepe, vertrouwde stem achter me. Verrast draai ik me om en kijk recht in de ogen van de barkeeper, die met een speels glimlachje naar de lege punchkom wijst. Zou je me even kunnen helpen een nieuwe kerstpunch uit de voorraadkamer halen?
Voordat ik kan antwoorden, voel ik ineens een aanwezigheid vlak achter me. Eén rustige stap, bijna onmerkbaar, en dan hoor ik Lukas’ stem:
Zal ik je helpen dragen?
Ik draai me om en daar staat hij, dichterbij dan ik verwacht had, zijn ogen gefixeerd op de mijne met een mix van interesse en… iets anders. Zijn aftershave hangt warm in de lucht tussen ons, terwijl hij een kleine stap naar voren doet. Mijn hart slaat sneller en heel even lijkt alles om ons heen te verdwijnen.
Als je wil… graag, breng ik uit. Zijn lippen vormen een zacht glimlachje en hij pakt de lege schaal op.
Vooruit, zegt hij luchtig, maar er zit een ondertoon in zijn stem die me meteen op scherp zet.
We lopen door de drukke ruimte, langs lachende en dansende collega’s die geen aandacht aan ons schenken. Mijn hart bonst steeds harder nu ik besef hoe dicht hij achter me loopt. Het voelt alsof mijn benen op de automatische piloot bewegen. De kleine voorraadkamer is aan het einde van een smalle gang. Zodra ik de deur open, worden de geluiden van de feestende menigte gedempt.
De rekken staan vol met servies en glazen. Ik draai me om, terwijl Lukas de lege schaal neerzet – zijn blik laat me geen seconde los.
Hierboven staat de volle kom, mompel ik, terwijl ik op mijn tenen ga staan. De schaal is zwaarder dan ik dacht.
Wacht, zegt hij zacht. Voor ik iets kan zeggen, heeft hij zijn handen al naast de mijne op de rand gelegd. Voor een fractie van een seconde voel ik de warmte van zijn vingers tegen mijn huid.
Ik kijk op. Onze gezichten zijn gevaarlijk dicht bij elkaar.
Precies in dat ene onbewaakte moment glijdt de schaal weg. Lukas vangt hem op, maar hete punch spat op ons allebei.
Verdomme!, roep ik, terwijl de warme vloeistof over mijn strakke jurk loopt. Lukas daarentegen lacht. Laag. Warm. Aantrekkelijk.
Alles oké?
Zijn ogen glinsteren speels. Zijn mouw is ook nat, het aroma van specerijen en citrus hangt om ons heen. Ik probeer mijn decolleté met mijn hand droog te deppen.
Ja… ik ben oké, stamel ik, mijn wangen gloeiend heet. Lukas haalt een zakdoek uit zijn broekzak.
Mag ik?, vraagt hij zacht.
Ik aarzel even, maar knik dan.
Langzaam, bijna te langzaam, dept hij de vochtige plekken op mijn decolleté. Zijn bewegingen zijn voorzichtig, aandachtig… veel intiemer dan ze zouden moeten zijn. Hij kijkt op, van zijn hand naar mijn gezicht. Hij wacht.
En ik… ik beweeg me geen millimeter.
Hij komt dichterbij. Mijn adem stokt. Zijn lippen raken de mijne – zacht, aftastend. En dan: diepte. Warmte. Intensiteit. Zijn hand glijdt naar mijn taille, trekt me dichter tegen zich aan.
Ik smelt onder zijn aanraking.
Zijn vingers vinden mijn borst, cirkelen traag, plagen zacht. Een warme rilling gaat door me heen.
Vind je dat fijn?, fluistert hij.
Ja…, fluister ik hijgend. Ik wil je, Lukas.
Zijn glimlach wordt donkerder, zijn ogen hongeriger.
Zijn hand glijdt omlaag, onder mijn jurk, mijn slip in. Zijn vingers strelen mijn venusheuvel, spelen tussen mijn lippen. Ik word onmiddellijk nat.
Ik wilde je al sinds de eerste dag dat ik je zag, fluistert hij. Elk woord brandt op mijn huid.
Dan glijdt zijn vinger naar binnen. Langzaam. Intens. Ik kreun zacht. Hij weet precies wat hij doet.
Ik glijd met mijn hand over zijn lichaam naar zijn kruis. Zijn harde pik drukt strak tegen de gespannen stof.
Oh god, Anna… ik wil je, gromt hij.
Hij trekt me dichter tegen zich aan, zijn adem tegen mijn kaak.
Wat wil je van me?, vraagt hij, zijn stem ruw van verlangen.
Ik… wil dat je me hard neukt.
Zijn hand streelt mijn wang. Teder. Gevaarlijk.
Dan drukt hij zijn harde lul tegen mijn slip. Onze kussen worden ruwer, hongeriger.
Dominant draait hij me om en trekt mijn slip omlaag.
Zijn vingers glijden nog één keer tussen mijn natte lippen door. Ik tril van verlangen.
Eindelijk opent hij zijn broek.
Ik steun met beide handen tegen het rek als hij in me glijdt.
Fuck.
Hij voelt zo goed.
Langzaam. Diep. Dan sneller. Harder.
Zijn handen omklemmen mijn borsten terwijl zijn heupen tegen mijn billen slaan.
Ik kreun luid. Shit – waarom neukt hij zo ongelooflijk goed?
Terwijl hij me neemt, cirkel ik met mijn vingers over mijn clitoris.
Mijn orgasme bouwt zich razendsnel op.
Hij grijpt mijn haar, trekt mijn hoofd naar achteren.
Kijk naar me, commandeert hij.
En dan breekt het over me heen.
Warm. Intens. Alles pulserend.
Mijn spieren trekken samen om hem heen terwijl mijn schreeuw in de kleine kamer weerkaatst.
Lucas ademt zwaar, zijn heupen beven terwijl hij na een paar diepe stoten in mij komt.
Met een diepe, tevreden zucht laat hij zich tegen me aan zakken.
Alles om ons heen is verdwenen, de muziek, de stemmen, de wereld.
Hij streelt mijn gezicht, zijn blik donker, hongerig.
Tot…
Anna? Waar blijf je met de punch?
Ik schrik op, mijn lippen zijn nog gezwollen, mijn benen trillen.
Lukas kijkt me aan met een mengeling van frustratie en amusement.
Lijkt erop dat we nog net geluk hadden, zegt hij met een scheef grijnsje.
Merry Christmas, Anna.
